SLUIT BROWSER

 

Nose Up

Zelfbewust, was ik die morgen naar de hangar gewandeld. Het was de baan van mijn dromen. Weliswaar ging het om “heen en weertjes” vliegen op de Antillen, maar vooruit, deze jongen is helemaal gelukkig in die tropische wereld. Op Trinidat verhuurde ons bedrijf Dash 8’s, tweemotorige turboprop vliegtuigen voor veertig passagiers en wat vracht. Ik zou starten in een splinternieuw toestel vanaf het vliegveld Piarco, Port of Spain. Bij de start ging het al mis…

 

‘Wat dòe je Leslie..?!... godver-de-godver...!’ IK heb de kist!’ snauwde de captain. Tegelijk drukte hij de stuurkolom met kracht naar voren maar ook hij kreeg die ‘nose-up’ positie niet in een normale stand. Het toestel wilde per se met gillende stall warnings als een raket steil omhoog! Nog even en we zouden overtrekken en onherroepelijk crashen. Tegen de grond gaan op de eerste vlucht met een splinternieuw vliegtuig. Wàt hel en duivel, dat zal me toch niet gebeuren, dacht ik.

 

Droombaan.

Zelfbewust, in het nieuwe uniform dat mijn donkere krullen, mijn groene ogen en mijn lange benen accentueerde, was ik die morgen naar de hangar gewandeld. Het was de baan van mijn dromen. Weliswaar ging het om “heen en weertjes” vliegen op de Antillen, maar vooruit, deze jongen is helemaal gelukkig in die tropische wereld. Zeg: ‘Trinidad’ en je hoort de reggae, ruikt de zoete geur van Marihuana en aaaii...! que guapa! Aan de overvloed aan vrouwelijk schoon hier, dank ik mijn recente penicillinekuur. Op dit zonnige eiland verhuurde ons bedrijf bovendekkers: Dash 8’s, tweemotorige turboprop vliegtuigen, voor veertig passagiers en wat vracht. Ik zou starten in een splinternieuw toestel vanaf het vliegveld Piarco, Port of Spain. Omdat het mijn eerste vlucht was op dat type, had de eigenlijke captain de controlerende rol en vloog vandaag als copiloot.

 

Eigenzinnige kist.

De volledige cabin crew bestond uit steward Eugène. Als ‘pilot-flying’ van die nagelnieuwe kist, kreeg ik meteen al bij de start de schrik van mijn leven. We maakten snelheid en vóórdat we van de grond kwamen en terwijl ik het stuur nauwelijks iets naar me toe haalde, ging de neus van ons toestel sterk omhoog. Ik hoorde een krakend geluid en een harde bonk. “Djeeezss..” ik schrok me rot en het schaamrood kleurde mijn kaken. Voor ik wist wat er gebeurde, stegen we op! De neus bleef hoog, hoe hard ik ook het stuur van me af drukte. Angst en onzekerheid golfden door me heen. Wat deed ik fout? Wat kòn er mis zijn? Ik draaide de hoogteroer-trim helemaal naar voren en moest me desondanks maximaal inspannen om de Dash ongeveer in de juiste stand te houden. Was er iets structureel verkeerd met deze machine? De captain vloekte hard. Opnieuw checkten we alles en konden niets vinden wat de situatie kon verklaren. Ik pijnigde mijn geheugen, mijn zelfvertrouwen kreeg een dreun.

 

We gaan terug.

‘We gaan terug,’ besliste de captain.’ “Misschien iets met de lading,” suggereerde ik. “Cap, JIJ hebt toch gecheckt, samen met de steward?” “Ach wàt, die godvergeten kletskous... hij liet me de papieren zien, met weer zo’n ellenlang lul-verhaal...bla-bla-bla... ik schijt peuken van die nicht!” Ik vond de reactie van de captain onbevredigend. Er moest een logische verklaring zijn voor het gedrag van de kist. Splinternieuwe Dash, godbetert! Wat kon dààr nou aan mankeren? “Cap, ik zou toch nog ’es checken bij Eugène...” drong ik aan. “Van die muts word IK niks wijzer. We gaan terug. Hou jij de kist nou maar recht, IK doe straks de landing.” We bedachten dat een landing in deze toestand op zijn zachtst gezegd hachelijk werd. De snelheidsvermindering die je bij een normale landing compenseert met een hogere neusstand, zou nu vrijwel onmogelijk zijn. Als het éven tegenzat, zouden we vlak voor de landing overtrekken en uit de lucht vallen, daar was geen speld tussen te krijgen. Het vooruitzicht bezorgde me hartkloppingen en een natte rug. Ik drong opnieuw aan om bij Eugène naar de belading te informeren. Het was de enige factor die ik kon bedenken waaruit dit abnormale vlieggedrag viel te verklaren. Wie weet was dàt het. Ik vond dat we elke mogelijkheid moesten nagaan. De captain reageerde negatief. “Die halve zachte... kent het verschil niet tussen zijn reet en een gat in de grond…”

 

Zùlke jongens.

We meldden een emergency. Bedrukt vlogen we terug naar Trinidad. Beurtelings hielden we de stuurkolom in bedwang. “We gaan straks met een te hoge snelheid landen,” stelde de captain vast, “als we vertragen, gaan we geheid tegen de keien.” Dat had ik dus ook al bedacht. “Hebben we genoeg runway?” vroeg ik, “en what about de brandstof, we zitten vol met prik, kunnen we niet wat dumpen..?” Wéér drong ik er op aan om Eugène naar de cockpit te roepen. “Wat is er jongens?” vroeg hij bij de cabinedeur. “Prepare for crash landing!” snauwde de captain zonder om te kijken. “Hè? Néé toch!!” Eugène schrok zich wezenloos, “...gaan we crashen?” “We hebben een besturingsprobleem Eus,” legde ik uit, “de kist vliegt nose up die we niet kunnen corrigeren. We moeten terug. Bereid de passagiers voor, wil je en probeer ze kalm te houden?” “O, jee, o,o, wat een narigheid; ‘zei nog zó tegen de captain, vóórdat we vertrokken, dat we met al die sterke mannen, het zijn allemaal sumoworstelaars weet je, van zúlke jongens, joh, heb je die spierballen gezien? dat we daarmee misschien achterin te zwaar zijn,” zeg ik. “Hopi staartlastig captain!” zei ik nog. “Hij reageerde niet eens op mij weet je...zó onaardig...” “Ik ga kijken,” besluit ik. Ik gespte me los en stapte de cabine in. Toen daagde het: overvette zware jongens van, ik schat, tweehonderd kilo de man, schoon aan de haak. Het bleek dat ze op weg waren naar een internationale competitie. Eén “exemplaar” paste makkelijk op twee stoelen. Maar op èlke stoel zat er één. Klaro! Staartlastig en niet zo zuinig. Hier viel niet tegenop te trimmen.

 

Uitstel van executie.

“Wacht,” zei Eugène, wijsvinger in de lucht: “ik haal wat van die flinke jongens naar voren, zet ze gezellig tegen elkaar aan, vóór in het gangpad. Achter jullie in de stuurhut kunnen er ook twee. Op die manier zit er veel minder gewicht achterin...” “Iedereen blijft in de riemen!” brulde de captain. “Prepare for emergency landing, gotskolere!” Ik vond Eugènes plan uitstekend. Het was wel een ernstige overtreding van de regels maar so what, we zaten tòch al zwaar fout. “Cap, we moesten misschien tóch maar doen wat Eugène voorstelt,” drong ik met klem aan. Hij heeft wél gelijk! Het duurde even voordat de captain zijn vooringenomenheid wegslikte en “Si,” naar me knikte. Ik gaf Eugène een wenk, die ging meteen voortvarend aan de slag. De drie grootste gorilla’s installeerde hij tegen de wand achter onze stoelen. “Helpt het? Merk je al wat Les...? Er kunnen nog vier mannen in het gangpad voorin...” Even later is de beschikbare ruimte in en achter de cockpit ingenomen door zeven bergen ‘Prime Beef.’ “This is it, boys, meer lukt niet,” zegt Eus, bezorgd het zweet van zijn voorhoofd wissend. Maar: bingo! Besturingsprobleem opgelost! We konden een normale landing gaan uitvoeren.

 

Dure les.

Naderhand. Hoe kón zoiets gebeuren? Het werd niet hardop uitgesproken, maar het was wel duidelijk waar de schoen wrong. De captain was opmerkelijk stil. Veel tijd om na te praten was er trouwens niet. De worstelaars moesten naar hun wedstrijd. Maar wie zou ze brengen? Konden wij een nieuwe vlucht uitvoeren? “Oh neeeee..., ik niet hoor,” piepte Eugène, “ik ben heeee-le-maal “gestretcht...” De schat... En gelijk had hij. We waren gestrest en onzeker. De ground crew inspecteerde vluchtig de schade en keek ons veelbetekenend aan. Pijnlijke gesprekken stonden ons te wachten, over de schade aan het staartgedeelte van de Dash. Een ton is niets in dit soort gevallen. Wie ging dat betalen? Niet in de laatste plaats en pijnlijker nog, we moesten met de autoriteiten in conclaaf: wat was er precies gebeurd? Wie was verantwoordelijk? Hoe zat het met de weight and balance berekening vóór de vlucht? Wiens brevet en goed betaalde baan stonden hier op het spel...? Met dichtgeknepen billen stapte ik in de Landrover die ons naar het hoofdgebouw reed.

SLUIT BROWSER

©LeTigre b.v. All Rights Reserved - Nuyten Communicatie - Webdesign Holland