SLUIT BROWSER

 

Spreken is zilver, zwijgen is fout

Schiphol. We taxieden naar het begin van de startbaan, bestemming Parijs, wachtend voor een net geland vliegtuig. Snel een laatste blik op de instrumenten. Het beeldscherm gaf een noordprocedure aan. Vreemd; ik meende toch ècht dat ik de verkeersleiding standaard zuid- procedure had horen zeggen. Naar Parijs, richting noord? Er staan geen hoge bergen rond het IJsselmeer. Gelukkig maar. Dat maakte de situatie minder pijnlijk. Maar professioneel gezien was het een afknapper van de eerste categorie!

 

Schiphol. We taxieden naar het begin van de startbaan, bestemming Parijs. Nèt de veertig gepasseerd, was dit mijn eerste dag als gezagvoerder, op de linkerstoel van onze grote DC-10. Na vijftien jaar als copiloot, voelde ik mij nog niet echt op m’n plaats. Daar komt bij, dat ik mezelf niet graag in een leidende positie zie. Eerlijk gezegd, ga ik belangrijke, snelle beslissingen liever uit de weg. Terwijl dat als captain nou juist wèl van je wordt verwacht. Onzeker? Mwah... eerder zorgvuldig, vind ik, risicomijdend, Pietje precies.

 

De test.

Carolien, ontzettend lekker ding met wie ik graag een keertje stoute dingen zou willen doen, is onze chef-instructeur op de DC-10. Daarnaast is zij examinator bij onze maatschappij. Op deze reis vloog zij als copiloot. Belangrijk dus, dat ik mij geen fouten kon veroorloven en de vlucht perfect zou moeten verlopen. Het was weliswaar geen examen, maar zo voelde dat wèl... Een vlagerige wind voerde koude lucht en een zware bewolking uit Scandinavië aan. Carolien noteerde de gegevens van de verkeersleiding: routedetails en toestemming voor de vlucht. “Robin, ergens tijdens de vlucht ga ik een fout maken, aan jou om mij te corrigeren,” had zij bij de briefing aangekondigd. Nu ja zeg, op een routinevlucht! Maar goed, je moet als vlieger altijd alert zijn op het onverwachte. Met haar slanke vingers, met perfect gelakte, lange nagels, tikte Carolien de vluchtgegevens in onze boordcomputer. Even keek ze naar me op, vage glimlach speelde rond haar lippen. Ik kreeg spontaan een erotisch visioen dat ik maar snel de kop in drukte.

 

Opletten!

Aan het begin van de startbaan wachtten we voor een net geland vliegtuig. Snel een laatste blik op de instrumenten. Het beeldscherm gaf een noordprocedure aan. Vreemd; ik meende toch ècht dat ik de verkeersleiding standaard zuid-procedure had horen zeggen. Naar Parijs, richting noord? Aha! Het foutje dat Carolien aangekondigd had. Of niet? Ik had mij op het taxiën geconcentreerd en herinnerde me niet precies wat de toren gezegd had. Vergiste ik me, had ik iets gemist? Er kon best een reden zijn voor deze afwijkende route: de wind, de verkeerssituatie in de lucht... Daar had je mijn onzekerheid weer: ik twijfelde, wist het even niet. Ik keek onderzoekend naar Carolien. Aan haar gezicht was niets af te lezen. Verwachtte ze nu een reactie van mij? Zat ze altijd zò, zo kalm, zo geconcentreerd? Waarom gaf ze geen hint, geen teken, al was het maar een knipoog? Ach wat, als je samen met een voetbalveld-breed vliegtuig manoeuvreert...“KLM wan-faaif-foor ready..?” klonk het in mijn head set... Twijfel knaagde over de juiste instelling van onze boordcomputer. “Carolien, klopt deze vertrekprocedure?” Vóór zij kon reageren: de verkeersleiding: “KLM wan-faaif-foor expedite please..?” Terwijl Carolien met de toren sprak en ik de startbaan op reed, gebaarde ze naar de computer. Ze knikte, ze zou de route opnieuw invoeren. Zij liet niet iets merken in de zin van: “Dat was ‘m, de fout die je moest opmerken,” géén gebaar, geen instemmende knik met dat aantrekkelijke, halflang-blonde koppie... Voor de tweede keer toetste zij de vertrekprocedure in. Eigenlijk niet handig en vooral: not done. In de start moet je niet bezig zijn met je boordcomputer. Was dát dan de fout die ik moest corrigeren? Shut the fuck up! Maak je kop leeg, je bent aan het starten! Ik drukte de controls naar voren, full thrust. Onze DC10 stormde de baan af, ik concentreerde mij op het vliegen.

 

Verwarring.

Weer die twijfel. Was mijn opmerking over de vertrekprocedure juist geweest? Van Carolien werd ik niet wijzer, ze leunde achterover, ogen op de instrumenten, mij keurde ze geen blik waardig. “Vliegen man, niet zijken...” Het weer was onstuimig, harde wind, regen bij vlagen. Ik had alle aandacht nodig in de take off. Ik vloog het eerste stukje van de departure op de hand. Op vijfhonderd voet stoven we door de wolken. Nét wilde ik de autopilot activeren: de verkeersleiding. Dringend verzoek om een: “Normal procedure” te vliegen. Normal performance? Wàt nou? Wat bedoelt ‘ie? Weer de verkeersleiding: “zodra op ‘normal performance’, over naar Amsterdam radar.” Normale vluchtuitvoering? Wat vroegen ze nou eigenlijk? Waar ging dit over? Carolien glimlachte vaag, reageerde met een schouderophalen en schakelde over naar de radar. Uit haar gebaar maakte ik op dat we op één lijn zaten, radarcontact verliep normaal. Ik activeerde de autopilot. Nu was ik wèl erg benieuwd of ik haar ‘vergissing’ opgemerkt had? Had ik juist gereageerd met mijn vraag over de vertrekprocedure? Eerlijk gezegd, wilde ik dat niet vragen. Ik bedoel: “hé Carolientje..wat vond je er van..? Kom op zeg. Voor het eerst als captain, wil je een zelfverzekerde indruk maken. Ik zweeg.

 

Wààrheen?

Een klopje op de cabinedeur: stewardess. Kòffie? Nou al..? Stewardess, hoogst verbaasd: “Ehm.. ja... eh.. ik zag het IJsselmeer onder ons… zò vliegen we toch nooit naar Parijs?” Shit! Hel en duivel! Tòch de verkeerde vertrekprocedure! Zie je wel! Ik wìst het! Op datzelfde moment: de radarverkeersleiding. Neerbuigend: “confirm route and destination.” Tik op de vingers. Ik was blij dat Carolien de communicatie deed. “Stand by...” Snel keek ze op het computerscherm. We vlogen wel degelijk een standaard noordelijke vertrekroute, in plaats van een zuidelijke. Carolien had zich ècht vergist. Hoe kòn dat? Waren we allebei onbewust te veel bezig geweest met “een spelletje..?” Carolien zou zich “per ongeluk” vergissen maar zij maakte nu een echte fout! Daarbij kwam de vage opdracht van de verkeersleiding over onze “performance”, die de verwarring had vergroot en zodoende de werkdruk tijdens de start extra had verhoogd.

 

Geen bergen.

Er staan geen hoge bergen rond het IJsselmeer. Gelukkig maar. Dat maakte de situatie minder pijnlijk. Maar professioneel gezien was het een afknapper van de eerste categorie! Natúúrlijk had ik ronduit en hardop moeten zeggen wat ik dacht! Waarom dééd ik dat niet? Ik voelde me een héél kleine jongen. In een situatie als deze, de vertrekprocedure, kan en mag je geen genoegen nemen met onduidelijkheid, gòdskolere nog aan toe. Vooral niet als je afspreekt dat je een bewuste fout gaat maken en dat vervolgens niet doet. Ik had mijn bek open moeten trekken en me ook niet moeten laten beïnvloeden door haar charme en de indruk die ik op haar wilde maken. Naderhand bekende Carolien dat zij getwijfeld had bij het instellen van de computer. Als copiloot had ze mij in de drukte van het moment niet willen lastig vallen. “Dat doe je niet, vind ik, vlak voor de start van iemand’s eerste dag als captain.” Nou, ik weet het nu zeker: was ik maar copiloot gebleven, op m’n gemakje in mijn vertrouwde rechterstoel.

SLUIT BROWSER

©LeTigre b.v. All Rights Reserved - Nuyten Communicatie - Webdesign Holland